Τι να θυμηθώ

Ο καθένας θυμάται ότι τον συμφέρει. Και το ερμηνεύει αντίστοιχα. Γιατί έτσι μας έμαθαν να λειτουργούμε.

Λίγο καιρό πριν το φριχτό έγκλημα της Πάρου, δύο ομοεθνείς του φερόμενου σαν δράστη, έχασαν τη ζωή τους προσπαθώντας να απεγκλωβίσουν Έλληνες, από αυτοκίνητο που είχε ακινητοποιηθεί στις σιδηροδρομικές ράγες, στο Κρυονέρι. Τότε είπαν πολλοί, ότι αυτό ήταν εξαίρεση...

Το καλό το λέμε εξαίρεση, γιατί δε μπορεί να το δεχτεί ο εγκέφαλος μας. Το κακό όμως το γενικεύουμε, προς κάθε κατεύθυνση...

Προς κάθε; Γιατί κι αυτό είναι ένα θέμα για συζήτηση...

Όχι προς κάθε κατεύθυνση. Προς τα εκεί που μας συμφέρει.

Αναρωτήθηκε κανείς πόσο κακό έχουν κάνει στην οικογένεια αλλά και στο ίδιο το κορίτσι με τη δημοσιοποίηση όλων αυτών των λεπτομερειών για το έγκλημα; Ποια γυναίκα που έχει βρεθεί στην αντίστοιχη θέση θα ήθελε να δημοσιοποιηθούν όλα αυτά χωρίς τη συγκατάθεση της; Είναι σαν δεύτερος βιασμός.

Επόμενη απορία. Ξέρουμε πόσες γυναίκες κάθε χρόνο βιάζονται σωματικά ή λεκτικά, καθώς και πόσες από αυτές καταλήγουν να δικαιωθούν; Όχι. Γιατί δε μας νοιάζει. Δε μας νοιάζουν τα εγκλήματα αν δεν έχει πολιτική σκοπιμότητα η χρήση τους. Κανείς δε στάθηκε στο ότι το έγκλημα αυτό είναι αφορμή, άλλη μία αφορμή, να αλλάξει η νομοθεσία, να ενημερωθεί ο κόσμος, να προστατευθούν τα θύματα βιασμού. Αυτό είναι ο τρίτος βιασμός.

Θυμόμαστε ότι μας συμφέρει και όπως μας συμφέρει. Όμως ένα κορίτσι 15 ετών χαροπαλεύει, μια κοινωνία βρίσκεται στα πρόθυρα νευρικής κρίσης, και μια οικογένεια αναρωτιέται για το μέλλον. Μήπως να σταματήσουμε να κοιτάμε τον ελάχιστο εαυτό μας και να κοιτάξουμε λίγο παραπέρα;